Tap the page, move to the top or bottom edge, swipe down, or press Tab to reveal reading controls. Use the arrow keys or swipe sideways to turn pages.
Κεφάλαιον ΛΓʹ
II.33.heading · Wachsmuth pp. 255
Ὅτι ἡ ὁμοιότης τῶν τρόπων φιλίαν ἀπεργάζεται.
Εὐριπίδου
II.33.1 · Wachsmuth pp. 255
Ὅστις δ’ ὁμιλῶν ἥδεται κακοῖς ἀνήρ, οὐ πώποτ’ ἠρώτησα, γιγνώσκων ὅτι τοιοῦτός ἐστιν, οἷσπερ ἥδεται ξυνών.
Εὐριπίδου Βελλεροφόντῃ
II.33.2 · Wachsmuth pp. 255
Ἀνὴρ δὲ χρηστὸς χρηστὸν οὐ μισεῖ ποτε, κακῷ κακὸς δὲ συντέτηκεν ἡδοναῖς· φιλεῖ δὲ θοὐμόφυλον ἀνθρώπους ἄγειν.
Εὐριπίδου Πελιάσιν
II.33.3 · Wachsmuth pp. 255
⟨Ὁ⟩ γὰρ ξυνὼν κακὸς ⟨μὲν⟩ ἢν τύχῃ γεγὼς τοιούσδε τοὺς ξυνόντας ἐκπαιδεύεται, χρηστοὺς δ’ ὁ χρηστός· ἀλλὰ τὰς ὁμιλίας ἐσθλὰς διώκειν, ὦ νέοι, σπουδάζετε.
Μενάνδρου
II.33.4 · Wachsmuth pp. 256
Ἡ τῶν ὁμοίων αἵρεσις μάλιστά πως τὴν τοῦ βίου σύγκρασιν ὁμόνοιαν ποιεῖ.
Εὐριπίδου Ἀντιγόνῃ
II.33.5 · Wachsmuth pp. 256
Νέοι νέοισι συννοσοῦσι τἄφρονα.
Μενάνδρου Περικειρομένῃ
II.33.6 · Wachsmuth pp. 256
⟨Οὕ⟩τω ποθεινόν ἐστιν ὁμότροπος φίλος.
Μενάνδρου
II.33.7 · Wachsmuth pp. 256
Οὐδείς ἐστί μοι ἀλλότριος, ἂν ᾖ χρηστός· ἡ φύσις μία πάντων, τὸ δ’ οἰκεῖον συνίστησιν τρόπος.
Ὁμήρου
II.33.8 · Wachsmuth pp. 256
Ὡς αἰεὶ τὸν ὁμοῖον ἄγει θεὸς ὡς τὸν ὁμοῖον.
Δημοκρίτου
II.33.9 · Wachsmuth pp. 256
Ὁμοφροσύνη φιλίην ποιέει.
II.33.10 · Wachsmuth pp. 256
Διογένης ἐρωτηθείς, τί ἐστι φίλος, “μία ψυχή, ⟨ἔφη,⟩ ἐν δυσὶ σώμασι κειμένη”.
⟨Θουκυδίδου⟩
II.33.11 · Wachsmuth pp. 256
Εἰδότες οὔτε φιλίαν ἰδιώταις βεβαίαν γιγνομένην οὔτε κοινωνίαν πόλεσιν, εἰ μὴ μετὰ ἀρετῆς δοκούσης ἐς ἀλλήλους γίγνοιντο καὶ τἆλλα ὁμοιότροποι εἶεν· ἐν γὰρ τῷ διαλλάσσοντι τῆς γνώμης καὶ αἱ διαφοραὶ τῶν ἔργων καθίστανται.
Ἀριστοτέλους
II.33.12 · Wachsmuth pp. 256
Ὥσπερ ὁ οἶνος κίρναται τοῖς τῶν πινόντων τρόποις, οὕτω καὶ ἡ φιλία τοῖς τῶν χρωμένων ἤθεσι.
II.33.13 · Wachsmuth pp. 257
Πυθαγόρας ἐρωτηθείς, τί ἐστι φίλος, ἀπεκρίνατο· “Ἄλλος ἐγώ”.
II.33.14 · Wachsmuth pp. 257
Τὴν φιλίαν ἔφη ἰσότητα εἶναι.
Ἰάμβλιχος Μακεδονίῳ περὶ Ὁμονοίας
II.33.15 · Wachsmuth pp. 257
Ἡ ὁμόνοια, καθάπερ αὐτὸ τὸ ὄνομα βούλεται ἐνδείκνυσθαι, συναγωγὴν ὁμοίου τοῦ νοῦ κοινωνίαν τε καὶ ἕνωσιν ἐν ἑαυτῇ συνείληφεν· ἀφορμηθεῖσα δὴ οὖν ἐντεῦθεν ἐπὶ πόλεις καὶ οἴκους, κοινούς τε συλλόγους πάντας καὶ ἰδίους [οἴκους], φύσεις τε καὶ συγγενείας πάσας ἐπιπορεύεται, κοινάς τε καὶ ἰδίας ὡσαύτως· ἔτι δὲ περιέχει καὶ τὴν ἑνὸς ἑκάστου πρὸς ἑαυτὸν ὁμογνωμοσύνην· ὑφ’ ἑνὸς μὲν γάρ τις νοήματος καὶ μιᾶς γνώμης κυβερνώμενος ὁμονοεῖ πρὸς ἑαυτόν, διχογνωμονῶν δὲ πρὸς ἑαυτὸν καὶ ἀνόμοια λογιζόμενος διαστασιάζει· καὶ ὁ μὲν ἐπὶ τῆς ἀεὶ αὐτῆς ἐπιμένων διανοήσεως ὁμοφροσύνης ἐστὶ πλήρης· ὁ δὲ ἄστατος τοῖς λογισμοῖς καὶ ἄλλοτε ἐπ’ ἄλλην δόξην φερόμενος ἀστάθμητός ἐστι καὶ πολέμιος πρὸς ἑαυτόν.
⟨Πλάτωνος⟩
II.33.15a · Wachsmuth pp. 257
Φιλία ἡ μὲν ἀπὸ ἐναντίων δεινὴ καὶ ἀγρία καὶ τὸ κοινὸν οὐ πολλάκις ἔχουσα ἐν ἡμῖν, ἡ δ’ ἐκ τῶν ὁμοίων ἥμερος τε καὶ κοινὴ διὰ βίου.
Πλάτωνος ἐκ τοῦ Φαίδρου
II.33.16 · Wachsmuth pp. 257
⟨Οὐ⟩ γὰρ δή ποτε εἵμαρται κακὸν κακῷ φίλον οὐδ’ ἀγαθὸν μὴ φίλον ἀγαθῷ εἶναι.